Permalink Antwoord van Ger op 11 November 2009 op 14.49
Adel van de Geest gelezen toen het nog Nobility of Spirit heette. Het is eerder in het Engels verschenen. Inderdaad een heel mooi werk van Rob Riemen... In aansluiting daarbij is de uitzending van Boeken enige weken geleden ook zeer kijkenswaard.
Ben momenteel bezig in Atemschaukel van Hertha Müller. Is er nog niet in het Nederlands en ik ben dan ook zeer benieuwd naar de vertaling. Maar het Duits van Müller is erg mooi. Aanbevelenswaardig. Het boek had overigens ook een goede recensie enige weken gelden in de Groene Amsterdammer, maar die las ik pas nadat ik het boek had gekocht.
O ja, de winnares van de nobelprijs.. Tot mijn grote schaamte had ik werkelijk nog nooit van haar gehoord. Wat voor soort boeken schrijft ze? Zie je er nobelprijswaardigs in?
Permalink Antwoord van Ger op 26 November 2009 op 13.07
Ja ik vind het Duits dat ze schrijft heel mooi. Tegelijkertijd geeft zij in haar verhalen een inkijk in het leven destijds in Roemenië en daaarover lees je ook niet zo veel. Ik vind het een aanrader, maar ja, het blijft subjectief, toch?
Hoewel Simek tot het standaard arsenaal van BN-ers gaat behoren heb ik toch zijn laatste boekje tot mij genomen.
Ik moet zeggen; heel aardig. De ietwat melancholische en lichtvoetige zwaarte, die je vaker tegen komt bij Tsjechen heeft hij behouden.
De personality cultus zit hem wat in de weg: als ik mijn vrouw stukjes voordroeg, deed ik zijn accent er bij. Niet nodig natuurlijk, maar dat geluid en die kop horen er kennelijk ook een beetje bij.
Het verhaal van zijn woede aanval jegens een rijke tennisleerling vind ik een topper.
Permalink Antwoord van Ger op 5 Januari 2010 op 21.49
Opnieuw Adel van de Geest.
Enige tijd geleden heb ik het boek van Rob Riemen gelezen. Op dat moment was het boek nog niet in het Nederlands verschenen en heette het Nobility of Spirit. Het intrigeerde mij omdat ik in het boek iets herkende waarvan ik dacht dat het aan het verdwijnen was dan wel steeds minder aanwezig. Een denker, een schrijver die het voortouw wil nemen om terug te keren naar denkers van weleer en deze te opnieuw in confrontatie te brengen. Rob Riemen is zo'n denker, zo'n schrijver.
De kritiek die wordt geleverd over "namedropping" dat voor sommige critici bijna als een verwerpelijke daad wordt gezien kan ik niet anders zien dan een vorm misplaatst elitarisme. Het mooie van dit boek vind ik is dat het zeer goed gelezen kan worden door mensen die, die belezenheid nog niet hebben, of hier aan herinnerd willen worden. Om zo opnieuw naar de boekenkast te lopen of naar de bibliotheek. Om die denkers weer ter hand te nemen en om hun relevantie te onderzoeken en mogelijk te beamen.
Ik denk ook dat het goed te gebruiken is binnen het (voortgezet en hoger) onderwijs. Om te laten zien dat er een samenhang bestaat in en op vele gebieden. Dat er aandacht wordt besteed aan iets dat al lang vergeten wordt in het (hoger) onderwijs, "Bildung". Dat "Bildung" geen vergeten ideaal behoort te zijn maar iets waarnaar gestreefd kan worden. Dat er "echte" boeken zijn behalve bestsellers. En dat er nog plekken zijn waar deze worden verkocht, bij een echte boekhandel.
Alleen, en dat is een onderdeel van het "Bildungsprobleem". Er moeten mensen zijn die dit kunnen uitdragen. Binnen het onderwijs zijn er steeds meer docenten die opgeleid zijn binnen een klimaat dat "Bildungslos" is. Docenten die amper over de randen van hun eigen vakgebied kunnen kijken. Hoogleraar Piet Vroon had het jaren geleden al over de universiteit, door hem schertsend aangeduid als ZULO (Zeer Uitgebreid Lager Onderwijs). Tja, het voorportaal is dan ULO. Bovenbouwleerlingen binnen het voortgezet onderwijs worden amper opgeleid door academici, maar door masters die nog nooit een universiteit van binnen hebben gezien en zijn opgeleid aan HBO instellingen. Getraind en geleerd in competenties met het ontbreken van de belangrijkste vaardigheden; intelligentie, kennis en "geestelijke" bagage.
Waar blijft de verheffing, de diepgang? Naar mijn idee onontbeerlijk. Adel van de Geest geeft een richting. Zeer aanbevelenswaardig om te lezen.
Permalink Antwoord van Alice op 22 Februari 2010 op 15.43
The last resort van Douglas Rogers, een verhaal hoe zijn ouders overleven in Zimbabwe. Het is een boek over overleven in een wereld waar alles op zijn kop staat. Waar zijn vader wordt verboden om voedsel te produceren maar wel marijuana verbouwd om te overleven. Waar de cottages voor backpackers veranderen in bordelen om te overleven. Iets wat een aantal jaren geleden niet voor mogelijk gehouden zou worden maar iedereen probeert te overleven. Een aanrader. http://www.douglasrogers.org/about.html
Permalink Antwoord van Alice op 22 Februari 2010 op 15.50
Velvet glove and Iron Fist van Christopher Snowdon.
Het boek gaat over de anti-rook beweging die al heel lang bestaat door de geschiedenis heen.
Hoe deze beweging een soort movement is die niet ophoudt om alles onder controle te krijgen wat mensen mogen en niet mogen doen. Het houdt niet op met anti-roken want als die wetten er doorheen gedreven zijn dan gaan ze door tot in de huizen en auto's van mensen. Daarna zullen ze gaan beslissen over voedsel, alcohol en kinderen.
Het is een oog opener waar voor ze eigenlijk staan. Hitler was er een van, die een vegetariër en anti-roker en anti-drinker was. Het gaat over Controle van andere mensen. http://velvetgloveironfist.com/
Tirza van Arnon Grunbergs. Ik heb het bijna uit. Heel knap geschreven. Geen prettig boek maar wel heftig. Vind ik de vader van Tirza nu nog aardif of toch niet ? Is hij mijn held of een ziek zielig mannetje ? De echtgenote word invoelbaar. DE kinderen e cht. Knap en aangrijpend